http://www.natuurlijkemolen.be/index.php/blog/ Wed, 08 Feb 2012 02:26:15 +0000 Zend_Feed http://blogs.law.harvard.edu/tech/rss http://www.natuurlijkemolen.be/index.php/blog/melkzuurgisting-zuurkool/
Wanneer er weer genoeg groenten goedkoop aangeboden worden of misschien zelf geteeld zijn in eigen (volks)tuin kunt u op een gemakkelijke manier de groenten inleggen zodat u de winter met gezonde en zelfgemaakte producten doorkomt.
Maar u kunt nog veel meer groenten gebruiken, denk hierbij aan: witte-, rode-, bloem-, en savooikool, koolraap, brocolli, alle soorten snij- en sperziebonen, augurken, uien, witte knollen, radijs, knolselderij, tomaten, bieten, paddestoelen, paprika, prei en koolrabi.

Waarom zelf maken?

Het is een leuke bezigheid die bijzondere resultaten geeft en bovendien zeer gezond is.
Even wat geschiedenis. De chinezen zuurden reeds 6000 jaar geleden kool in en diende het sap toe bij de meest uiteenlopende ziekten. De gezuurde producten kwamen in alle oude culturen voor. Kapitein Cook maakte een reis om de wereld met een zeilschip en verloor geen man aan scheurbuik alleen door het gebruik van zuurkool. Hij verdiende daar een hoge onderscheiding mee omdat hij een nieuw tijdperk inluidde in de zeevaart.
Wist u dat door melkzuurgisting bewerkte groenten tegelijkertijd voeding en een geneesmiddel is?
Gezuurde producten, waarin de melkzuurbacteriën worden aangemaakt, werken in op de darmperistaltiek. Het brengt de bloedcirculatie op gang, verhoogt de bewegingen van de darmen en voorkomt zo verstopping. Melkzuurbacteriën hebben in de maag een harmonische werking, zij versterken het maagsap en werken remmend bij een te hoge productie. Het grote vitamine C gehalte verstrekt de afweerkracht tegen infecties, ook van bijzonder groot belang bij diabetici. 100 gram zuurkool heeft slecht 20 kcal maar heeft een zeer hoge voedingswaarde. Dit wordt bereikt wanneer men de bacteriën gebruikt uit het eigen proces en niet met startculturen welke worden gebruikt in de industriële voedselproductie. Dit is ook de reden dat zuurkool zo goed te gebruiken is bij een afslankkuur, zuurkool zorgt ervoor dat vet zich niet in het lichaam afzet. De zuurkoolsappen laten zich ook goed gebruiken voor het op smaak maken van uw salade.
Men kan bij melkzuurgisting ook denken aan yoghurt, kefir en zuurdesembrood.
Melkzuurproducten corrigeren vele fouten die wij maken in ons eetpatroon door schadelijke producten te eten of het verontachtzamen van gezonde voeding. Veel gebruiken is niet de oplossing, maar juist de regelmaat.
Mocht u in de veronderstelling zijn dat zuurkool veel zout bevat, dat is niet zo, er zit zo weinig zout in dat het goed past in een zoutarm dieet.

Heerlijk toch: Een dampend bord zuurkool op tafel, misschien met worst of spek erbij, smullen maar....
En zo gezond! De echte gezondheidsfreaks drinken iedere dag een glas zuurkoolsap.
En houdt u van rechtsdraaiend melkzuur? Zuurkool barst ervan.
Wat heeft u nodig: Natuurlijk een zuurkoolpot, deze zijn verkrijgbaar in 5, 10 en 15 liter inhoud. De pot met deksel moet aan een aantal voorwaarden voldoen, zoals:
- Hij moet loodvrij en geglazuurd zijn; de zuren kunnen dan niet in het aardewerk komen en de smaak wordt niet aangetast.
- Hij moet een watergoot hebben, zodat de inhoud luchtdicht is afgesloten, lucht kan er wel uit, maar niet in.
- Er moeten verzwaringsstenen in zitten, zodat de groenten worden aangedrukt en bederf wordt vermeden.

Korte handleiding:

 1.  Ingrediënten en benodigdheden klaarzetten.
 2.  Kool schoonmaken en de stronk eruit snijden.
 3.  Groene grote koolbladeren voor het afdekken apart leggen.
 4.  Laag voor laag de geschaafde kool inleggen. De klein gemaakte stronk erdoorheen mengen,
      aanstampen.
 5.  Eventueel tussenlagen, van kruiden, schijven appel en zout maken.
 6.  Pot voor 4/5 vullen.
 7.  Laatste laag zijn de groene hele koolbladeren.
 8.  De steen, die dient om het geheel te verzwaren, erop leggen. De vloeistof moet deze steen bedekken.
 9.  De deksel erop doen en water in de goot gieten.
10. 2-3 dagen bij een temperatuur van 22-23 gr. C laten staan (dit geldt alleen voor kool).
11. 7-9 weken koel zetten.

Langere duur verbetert de smaak.

U kunt ook de ingezuurde groenten een eigen smaak meegeven, bv. een beetje karnemelk welke reeds melkzuurbacteriën bevat geeft het proces een extra prikkel, maar ook een paar schijfjes appel, krenten of misschien een beetje zure room. Probeer het uit en u krijgt uw eigen favioriete smaak. Mocht u de zuurkool wat te zuur vinden, was hem dan niet vooraf, maar voeg er wat zoete witte wijn aan toe of wat honing zodat alle ingrediënten bewaard blijven.
Het verhaal dat zuurkool een winterkost is, is ook al lang voorbij. Een paar hapjes rauwe zuurkool kunnen bij een maaltijd een goed tegenwicht vormen.

Recept:

8 kilo schoongemaakte kool (is ongeveer 10 kilo aan hele kool), 3 eetlepels jeneverbessen, 1½ eetlepel kummel, evt. 3-4 zure appels, 1-1,5 % zout (80-120 gram). Het is ook mogelijk met weinig of geen zout te werken en andere toevoegingen te gebruiken.

 

]]> Fri, 02 Oct 2009 11:36:04 +0000 http://www.natuurlijkemolen.be/index.php/blog/honing-zoutbrood/
Iedereen weet natuurlijk dat ons brood met gist gerezen is. Het bakkergist is als geperste brokken te koop, waarvan je een klein beetje in water kunt oplossen om zo het brooddeeg te maken.
Een andere methode om het brooddeeg te laten rijzen is met desem . Dit is een heel oud , maar goed procédé dat vooral in Duitsland nog veel toepassing vindt.
Deze broden smaken zurig en bevatten geen gist, omdat het fermenteringsproces van het meel met behulp van onder andere melkzuurbacterien gebeurt.
Er is nog een derde methode om het brooddeeeg te laten rijzen, namelijk gewoon met een beetje honing en zout.
Het honing-zoutbrood, dat in het begin van de vorige eeuw is uitgevonden door Rudolf Steiner, heeft kwalitatief uitstekende eigenschappen en is te onrechte weinig bekend gebleven in vergelijking met de twee eerstgenoemde broodsoorten.
Het bijzondere is dat het zonder gist is en toch niet zuur wordt.

Kan men zelf thuis zo'n honing-zoutbrood maken?

Dat kan heel goed, maar er is een broedstoofje voor nodig om dit brood te laten rijzen. Het brooddeeg met honing en zout rijst namelijk niet bij kamerthemperatuur. Er is een temperatuur van 35-37 graden Celsius voor nodig.
In onze huishoudens hebben wij allerhande apparaten, zoals een stofzuiger, een kachel, een fornuis, een wasmachine en ga zo maar door, maar een broedstoofje om brooddeeg te laten rijzen is daar niet bij.
Wil men zo'n broedstoofje aanchaffen, dan zijn daarvoor twee mogelijkheden.
Een duurdere, maar makkelijke, is om een broedmachientje voor het uitbroeden van eieren te kopen. Men moet qua prijs op ongeveer tweehonderd euro rekenen.
Een tweede, goedkopere oplossing is om zelf een broedstoofje te gaan maken met een electrisch warmtematje (voor een pijnlijke of stijve rug; te koop in een thuiszorgwinkel) en wat triplex hout. Een eenvoudige bouwbeschrijving kan besteld worden en voor iemand die een beetje met een zaag, een boor en een schroevendraaier overweg kan, moet het bouwen hiervan geen problemen opleveren. De materiaal kosten zullen in totaal niet boven de vijfenveertig euro uitkomen.
Voor wie het één te duur vindt en het ander te moeilijk, bestaat de mogelijkheid ergens een tweedehands broedmachine te kopen. Ook kunt u in plaats van een kistje van triplex een stevige kartonnen doos nemen en daarin het warmtematje overdwars op de bodem leggen met de randen langs de zijkanten omhoog geslagen.

Is zo'n honing-zoutbrood gezonder dan een gistbrood of desembrood?

Gezien de ervaringen tot nu toe met het eten van dit soort brood, kan vermoed worden dat het behalve bijzonder lekker, geurig en krachtig van smaak, ook in de nawerking krachtig, het organisme verwarmend en versterkend is.
Natuurlijk is dit voor een deel toe te schrijven aan de vers gemalen volle granen, maar behalve dat geeft het honing-zoutproces bij het rijzen mogelijk ook een belangrijke bijdrage aan de bijzondere goede eigenschappen van dit brood.
Het zou helpen wanneer mensen hun ervaringen met het eten van dit brood zouden melden, ook wat betreft de invloed op hun gezondheid.
Vooral voor mensen die om één of andere reden een zwakke gezondheid hebben bestaat het vermoeden dat dit brood na verloop van enkele maanden hierin een duidelijke verbetering kan teweegbrengen.
Ook bij kinderen zou het honing-zoutbrood belangrijk kunnen zijn om te gaan eten. Het zou bijvoorbeeld geprobeerd kunnen worden bij het ADHDsyndroom (Attention Deficit and Hypersensitivity Disorder, dus een overprikkelbaarheid van het zenuwstelsel) of deze kinderen door dit brood te gaan eten weer meer houvast in hun eigen lichaam gaan krijgen.
(Natuurlijk moeten de voorgesneden stukjes brood dan met fantasie versierd worden, met lekkere en gezonde dingetjes erop; mooie kleurtjes of misschien met vlaggetjes erop.)

Verdraagt iedereen het honing-zoutbrood goed?

Vooral wanneer men gewend is gist-wittebrood te eten zal de spijsvertering zich gedurende een paar maanden langzaam moeten omstellen op de veel volleren smaak van het honing-zoutbrood. Het smaakt zo lekker, dat men meer zou willen eten dan in het begin goed is. Het is beter om de eerste tijd niet meer dan één dunne boterham ervan per maaltijd te eten; maar na verloop van een paar een maanden zal blijken dat men het brood steeds beter gaat verteren en dat men geleidelijk volledig hierop kan overschakelen.

Is het bakken van honing-zoutbrood ingewikkelder dan van een gistbrood?

Ja, het rijzen van gistdeeg gaat veel sneller en men is dus voor een honing-zoutbrood langer bezig met het totale rijs- en bakproces. Voor mensen die overdag naar hun werk moeten geeft dit een probleem. Zij kunnen alleen in het weekeinde een honing-zoutbrood bakken, want in de avond is de tijd hiervoor te kort.
Het rijs- en bakprocédé is een levend proces, dat niet altijd op dezelfde manier verloopt. Aldoende krijgt men hiermee in de loop van de tijd steeds meer ervaring en wordt de kwaliteit van het brood steeds constanter.
Een uitvoerige handleiding met recepten kan besteld worden en bij praktische vragen kan nadere telefonische uitleg worden verkregen.

Hoe is de bijzondere werking van honing en zout op het brood te verklaren?

Hierover is tot nu toe nog maar weinig met zekerheid bekend. In de honing zitten bepaalde spijsverteringsenzymen van de werksterbijen, welke het versuikeren van het zetmeel uit de granen helpen op gang te brengen. Het gistingsproces zelf, de afbraak van deze suikers, waardoor het deeg gaat rijzen en luchtig wordt, komt waarschijnlijk tot stand door toedoen van nektargistcellen die uit de nektar van bloemen afkomstig zijn.
Door het zout worden waarschijnlijk melkzuur- en andere bacterien, die ook altijd bij het graan aanwezig zijn, in hun fermenterende werking afgeremd, zodat het deeg niet zuur zal worden.
Toch zijn hiermee zeker niet alle geheimen van de gunstige werking van honing en zout bij de bereiding van dit brood opgelost. Vermoedelijk spelen de bijzondere eigenschappen van deze beide substanties op zichzelf nog de belangrijkste rol.

Voor nadere inlichtingen: tel. 00 31 (0)575 52 67 32. Theo Zimmerman.]]> Fri, 02 Oct 2009 11:34:41 +0000 http://www.natuurlijkemolen.be/index.php/blog/zelf-drogen/

    Zelf drogen van groenten, fruit en kruiden

    De oudste en eenvoudigste manier van conserveren

Aan het einde van de zomer, wanneer er een overvloed is aan groenten, fruit en kruiden, zou het prettig zijn als we deze overvloed zouden kunnen bewaren tot de meer donkere dagen in de winter.
Daar zijn verschillende mogelijkheden voor. Maar .... Drogen wordt nog niet zoveel toegepast terwijl dit toch de allerbeste, gezondste en goedkoopste manier is. Bijna alles is te drogen, inclusief vlees en vis.
En is het niet leuk om in de winter allerlei gerechten op tafel te brengen, gegarneerd met ingrediënten die u zelf gemaakt hebt.

Toch is het goed om bepaalde regels in acht te nemen:

•     Gebruik altijd eerste kwaliteit, want drogen veranderd de kwaliteit niet.
•     De vruchten moeten rijp zijn, want narijpen gebeurd niet meer.
•     De temperatuur moet gelijkmatig zijn en zeker niet te hoog.
•     Hoe sneller gedroogd wordt des te hoger blijft de voedingswaarde.

Door te hoge temperaturen worden chemische processen in gang gezet wat de voedingswaarde vermindert. Ook krijgt men zeer snel kleur en smaakveranderingen.
Daarentegen geven te lage temperaturen de bederfkiemen alle mogelijkheid om zich te vermeerderen.
De ideale temperaturen liggen meestal tussen de 30 en 70 graden.
Drogen in de zon is er voor ons niet bij, omdat de temperatuur niet regelmatig genoeg is, zodat de droogtijd te lang duurt. Meestal is het te vochtig en het is ook erg moeilijk om vogels en insecten bij de te drogen artikelen weg te houden. De magnetron is er ook niet voor geschikt omdat de structuur van het voedsel veranderd.

Voor het drogen is een speciaal droogtoestel op de markt wat met verschillende lagen boven elkaar is uitgevoerd (er kunnen tien lagen boven elkaar worden geplaatst). Er wordt met een elektrisch element warmte door de lagen heen geblazen. De temperatuur wordt van te voren ingesteld.
De te drogen artikelen worden ontdaan  van het vocht zodat het volume enorm verminderd en het gewicht daalt tot 20 % van het beginproduct. De vitaminen en mineralen blijven bewaard, en .... de bewaartijd is onbeperkt. Dus geen verdere kosten aan energie, zoals in de diepvrieskist.

Niet alle zomeroverschotten van groenten en fruit kunnen lang versgehouden worden. Sommige vruchten bederven snel. Diepvriezen is een alom verspreide bewaarmethode maar vraagt voortdurend energietoevoer om het te bewaren product te vrijwaren van bederf.
Het blancheren doet veel voedingsstoffen uitlogen, maar dit kan men gedeeltelijk tegengaan door te blancheren met de stoommethode. Diepvriezen is uitstel van bederf en het is aan te raden de aanbevolen bewaartijden niet te overschrijden, ook al lijkt alles nog dik in orde.

Steriliseren is ook terug van weggeweest, maar vergt zeer regelmatige en nauwgezette controle van de gesteriliseerde waren. En ook bij steriliseren zijn de bereidingstemperaturen dikwijls te hoog en te lang voor het vrijwaren van waardevolle voedingsstoffen.

Drogen is een oude maar nog steeds waardevolle bewaarmethode, die ook in de moderne voedinsindustrie veelvuldig wordt toegepast. Denk even aan de pakjessoep, oploskoffie, gedroogde vruchten, deegwaren, graanvlokken, gedroogde gist, gedroogde fermenten voor zuivelwaren, gedroogde vis, kruiden, thee, droge bonen en erwten, en nog veel en veel meer.
U zult al doende uiteraard nog veel ondervindingen en leuke ingevingen krijgen voor steeds meer toepassingen van het drogen als bewaarmethode.
Drogen geeft voldoening en eens de principes goed begrepen, worden de toepassingen en de variaties eindeloos. Want u kunt het zo gek niet bedenken of het kan gedroogd worden en terug tot leven gebracht worden in lekkere recepten.
Geur- en smaakstoffen komen ook op de snijvlakken. Dus hoe minder verkleinen hoe beter het aroma in tact blijft.
Drogen kan echter ook zorgen voor een nieuw aroma. Door het drogen worden smaak en aroma geconcentreerd, vooral de zoetsmaak. Gedroogde vruchten hebben hun eigen specifieke smaak. Zo leveren gedroogde in een spaghettisaus een zeer eigen smaak. Gedroogde appeltjes zijn gewoon een delicatesse, maar uiteraard anders dan verse appelen. Naar het schijnt worden gedroogde appeltjes door sommigen beter verdragen dan verse.

Gedroogde waren vragen geen toevoer van energie meer bij het bewaren.
Gedroogde waren vormen een prachtige noodvoorraad en nemen weinig plaats in. Op reis vormen ze geconcentreerde lichtgewicht voeding. Zij die met de rugzak op reis gaan juichen gedroogde voedingswaren toe. Maar ook de voorraad in de caravan kan best voornamelijk uit gedroogde waren worden samengesteld voor plaats- en gewichtsbesparing.

Men droogt de vruchten en groenten uit eigen moestuin volgens aanbod, of men wacht op een gunstige aankoopprijs, net zoals men doet bij andere manieren van conserveren.]]> Fri, 02 Oct 2009 11:34:02 +0000 http://www.natuurlijkemolen.be/index.php/blog/zelfgemaakte-yoghurt/ Zelfgemaakte yoghurt is levende yoghurt

Is zelfgemaakte yoghurt een geneesmiddel? In ieder geval gaat het verhaal dat mensen in de Balkan enorm hoge leeftijden bereiken omdat ze veel yoghurt gebruiken.

Echte levende yoghurt is een bron van gezondheid voor jong en oud, is beter verteerbaar dan melk en is uiterst voedzaam. Yoghurt is tevens caloriearm en is goed voor een vermageringsdieet. Yoghurt herstelt de darmflora, verlaagt het cholesterolgehalte, verhoogt de weerstand tegen infecties en verhinderd vroegtijdige ouderdomsverschijnselen. Als u de yoghurt zelf maakt weet u ook dat hij echt natuurlijk is.

Nederlanders houden van toetjes en wat is leuker dan uw eigen yoghurt maken van volle, halfvolle, magere of soja-melk. En ..... geen toevoegingen voor het langer houdbaar houden. En..... veel goedkoper. Houdt u van vruchtenyoghurt? Doe er uw favoriete fruit bij, misschien nog wat verse muesli....

Kent u de uitspraak: "De mensen hebbe goed gegeten, maar zich slecht gevoed". Als u het zelf maakt heeft u geen toevoegingen voor kleur, smaak, houdbaarheid, antioxidanten, noem maar op. Geen dure verpakking die u toch weer weggooit. Uw eigen yoghurt is oergezond, lekker, vers, en van de allereerste kwaliteit en ..... goedkoop.
Het proces van melkzuurgisting is al vanaf de oudheid bekend. Melk gezuurde groenten spelen vanwege hun waarde voor de gezondheid bij alle volken een grote rol bij de voeding. De chinezen gebruikten het proces al 6000 jaar geleden. Dit geldt ook voor de voeding in Rusland en de Balkanlanden. Siberië is ondenkbaar zonder melkzure producten; daarbij komen de verschillende melkproducten zoals bv. kefir, yoghurt vaak aan bod.
Voor het maken van yoghurt heeft u nodig:

• 1 liter gesteriliseerde melk
• Ferment (=gevriesdroogde yoghurtbacteriën)
• Een yoghurtapparaat wat de temperatuur constant houdt of een andere manier om de temperatuur constant te houden.

Los een pakje Ferment op in 1 liter warme melk en doe dit in het yoghurtapparaat, laat het vervolgens in 6-8 uur doorwerken. Plaats dan de yoghurt voor afkoeling in de koelkast en daar kan het de volgende 12 uur verder rijpen. Neem 2 à 3 eetlepels apart voor de volgende enting, zo kunt u heel lang doorgaan.De tweede en verdere verwerkingen niet langer dan 3-4 uur laten doorwerken. En heel belangrijk: Zorg voor steriele en schone materialen.  
]]> Fri, 02 Oct 2009 11:32:58 +0000 http://www.natuurlijkemolen.be/index.php/blog/natuurlijk-licht/ Gezondheid en licht
Ons leven, onze gezondheidstoestand, onze productiecapaciteit en ons algemeen welzijn, hangen voor een groot stuk af van de zon. 100 jaar geleden werkte 75% van de bevolking in de open lucht. Op het huidige ogenblik leven en werken wij grotendeels binnenshuis, achter gesloten ramen, die belangrijke elementen, verantwoordelijk voor de verbetering van de gezondheid, filteren...
Wij zijn zodanig gewend geraakt aan het kunstmatig licht dat wij niet merken dat de weldadige invloed van het natuurlijke licht in gebreke blijft. Nochtans is het natuurlijke licht een voedingselement dat even belangrijk is als vitamine C.

Seasonal affective disorder (depressiviteit, afhankelijk van seizoensveranderingen)
Dr. Norman E. Rosenthal heeft in 1981 deze ziekte, die SAD wordt genoemd, ontdekt. Hij spreekt van een depressieve toestand veroorzaakt door een gebrek aan daglicht. Deze ziekte wordt gekenmerkt door een emotioneel verwarde toestand, die gepaard gaat met grote schommelingen van de gemoedsgesteldheid, een sterke daling van energie en een depressieve gemoedstoestand.
SAD kan een grote behoefte aan koolhydraten veroorzaken, alsook een overdreven eetlust en een toename aan gewicht. De slachtoffers vertonen een tendens om teveel te slapen, soms hebben ze een verstoorde slaap of worden 's morgens veel te vroeg wakker.
Andere symptomen zijn: weinig zelfvertrouwen, negatieve gedachten en gevoelens, apathie, wanhoop, vermoeidheid, concentratie- en geheugenproblemen, geïriteerdheid, angst, spanningen, verlies van libido en progressieve of plotselinge veranderingen van humeur.

Gebruik van licht in het onderwijs, minder tandbederf
In 1973 hebben John Ott en het onderzoeksinstituut voor het verband tussen gezondheid, omgeving en de invloed van licht een experiment verricht waarbij vier klaslokalen in Sarasota (USA) gebruikt werden. Het licht met volledig spectrum werd in twee van deze lokalen zonder ramen geïnstalleerd. In de twee andere lokalen, die overigens identiek waren, werd daarentegen fluorescerend, koud, wit licht gebruikt.
Ofschoon de leerkrachten op de hoogte waren van het experiment, wisten noch zij, noch de studenten op welk moment zij gefilmd werden. De resultaten waren veelbetekenend.
Onder invloed van het fluorescerend, koud en wit licht, vertoonden sommige leerlingen kenmerken van hyperactiviteit, vermoeidheid, geïriteerdheid en gebrek aan aandacht.
In de andere klassen echter, waar de verlichting met volledig spectrum gebruikt werd, vertoonde het gedrag van de leerlingen, alsook hun leervermogen en de globale schoolresultaten een duidelijke verbetering al na een tijdspanne van één maand. Bovendien waren vele leerlingen met extreme problemen van hyperactiviteit gekalmeerd, zij bleken tevens de moed te kunnen opbrengen om zekere leer- en leesproblemen te overstijgen.
De studie bleek tevens aan te tonen dat de kinderen in de lokalen met volledig spectrum verlichting, een derde minder tandbederf ontwikkelden tegenover de kinderen in de klassen met fluorescerend, koud en wit licht.

Verlichting met volledig spectrum op de arbeidsplaats
Heel recent werd geconstateerd dat verlichting met volledig spectrum op de arbeidsplaats minder spanning voor het zenuwstelsel meebrengt dan het fluorescerend wit en koud licht. Tevens vermindert dit licht de hoeveelheid afwezigheden omwille van ziekte.

De inwendige lichaamsklok
Normaal gezien heeft men een tijdspanne van 6 dagen nodig om een verschil in tijd van 6 uren te overbruggen. Doch een aangepaste blootstelling aan het licht met volledig spectrum en de duisternis, doet deze aanpassing terugbrengen op twee dagen.

Antidepressiva en licht
In Duitsland heeft Dokter Siegfried Kasper de lichttherapie vergeleken met het gebruik van fluoxetine (commerciële naam: Prozac) en stelde dat de doeltreffendheid gelijk werd van een proefneming van 5 weken.

De oudere jaren verlichten
Oudere mensen lijden dikwijls aan depressie of een gebrek aan motivatie. Deze twee factoren kunnen verbeterd worden met behulp van verlichting met volledig spectrum.

Spanning op de ogen verminderen
Het licht met volledig spectrum, dat zeer zacht van aard is, biedt een groter kleurcontrast, reflecteerd de exacte kleuren en knippert niet. Het comfort dat deze verlichting biedt, maakt het mogelijk om te lezen, te werken voor een scherm, etc.... zonder vermoeidheid, zonder stress en met verbetering van gezichtsscherpte.

Licht met volledig spectrum en kippenteelt
Onderzoeksrapporten tonen aan dat kippen, grootgebracht met "volledig spectrum verlichting" in betere gezondheid verkeren dan kippen die met één of andere vorm van kunstmatig licht worden opgevoed. Zij leven twee keer langer, leggen zeer veel eieren, zijn kalmer en minder agressief, en produceren eieren waarvan het cholestorolgehalte ongeveer 25% lager ligt.

Het licht, geneeskunde van de toekomst
In zijn boek, "Light Medicine of the future", legt Dr. Liebermann uit dat elk oog 137 miljoen fotoreceptoren bevat. Deze zetten het licht om in elektrische prikkels, die met een snelheid van ongeveer 375 km/uur naar de hersenen worden gezonden.
De meeste van ons zijn niet bewust van het feit dat "zien" maar een heel klein aspect vormt van het dynamisch proces dat het "gezichtsvermogen" wordt genoemd. Wij zijn weing bewust van het feit dat onze ogen, als voornaamste weg waarlangs het licht in ons lichaam binnenkomt, onze algemene en emotionele gezondheid weerspiegelen, alsook exacte aanwijzingen geven voor onze wijze van denken en leren....]]> Fri, 02 Oct 2009 11:31:25 +0000 http://www.natuurlijkemolen.be/index.php/blog/sojamelk/

   Rijk aan van alles en nog wat!

   Niet van dierlijke afkomst

   En .... zelf gemaakt, erg goedkoop

De ontdekking van de sojaboon is al meer dan 3000 jaar oud en schijnt van de Chinezen afkomstig te zijn. Die ontdekten al snel dat deze boon veel eigenschappen bezit en voor allerlei doeleinden gebruikt kan worden.
Ze noemen de sojaboon één van de vijf heilige gewasssen. Ook wel de Chinese koe genoemd.
De sojaboon wordt momenteel over de hele wereld verbouwd.
Sojabonen zijn rijk aan heel veel belangrijke voedingsstoffen. Het belangrijkste zijn wel de eiwitten, maar ook belangrijke vetzuren, ijzer, zink, calcium en de zogenaamde fycto-chemicaliën zitten in soja.
Je kunt de bonen vers eten, maar ook in vele bereidingsvormen. Uit sojabonen wordt melk en olie gehaald, en er wordt meel van gemaakt.
Uit verschillende experimenten is bekend dat de sojaboon bijzondere positieve effecten kan hebben bij hart- en vaatziekten. Ook zijn er gunstige effecten aangetroffen bij osteoporose, diabetes, gal- en nierziekten en hoge bloeddruk.
Deze juichende verhalen waren te lezen in één van de belangrijkste medische tijdschriften ter wereld: het New England Journal of Medicine. Als iedereen in Amerika soja zou gaan eten, zou de hoeveelheid hart- en vaatziekten wel met 28 % kunnen verminderen.
Ook in North Carolina is een onderzoek gedaan naar vrouwen in de menopauze. Na 12 weken was het cholesterolgehalte duidelijk gedaald. Ook de bloeddruk was aanzienlijk gedaald, zo ook opvliegers en transpiratie-aanvallen.
Of toch liever de melk van onze Nederlandse koe? Steeds meer mensen reageren allergisch op dierlijke eiwitten. Intolerantie voor lactose, een hoog cholesterolgehalte, hoge bloeddruk, vaatziekten en huidaandoeningen kunnen het noodzakelijk maken het gebruik van dierlijke eiwitten drastisch te beperken.
Veel mensen (kinderen!) met een allergie voor koemelk krijgen het advies sojamelk te drinken. Sojamelk is rijk aan hoogwaardige eiwitten en B-vitamines, en alles wat je met gewone melk kunt doen, kan ook met sojamelk.

De Vegan Star
Naar smaak kunt u kiezen uit sojabonen, rijst, noten of amandelen. Deze kunnen heel gemakkelijk, snel en eenvoudig, gedurende een half uur tot een gezonde en lekkere melk bereid worden. Voor 1,3 liter sojamelk heeft u ongeveer 100 gr. sojabonen nodig (of rijst, amandelen, noten, enz.).
De melk is in de koelkast 3 dagen houdbaar.
Ook van verschillende graansoorten als tarwe, spelt en gerst, kan melk gemaakt worden.
Bovendien kunt u door toevoeging van Nigari zelf tofu maken van de sojamelk. Van 1,3 liter melk kunt u, met 5 gr. nigari, ongeveer 200 gr. tofu maken.

Weken van de sojabonen is niet noodzakelijk, maar wordt om gezondheidsreden wel aangeraden. Bovendien smaakt de sojamelk beter als de bonen van te voren worden geweekt (2-3 uur).
De Vegan Star kost iets meer bij aankoop, maar op den duur spaart u echt geld. Van 1 kg. sojabonen bereidt u tot 12 liter melk!
Wanneer u sojamelk gemaakt hebt, kunt u eenvoudig met een ferment de melk omtoveren tot een heerlijke, gezonde en goedkope soja-yoghurt.

Sojamelk is een goed alternatief voor koemelk, maar omdat het woord "melk" een beschermd begrip is, wordt de melk verkocht als sojadrank. Kant en klare sojadrank kunt u kopen bij de natuurvoedingswinkel.
Van de sojaboon worden vele producten gemaakt: sojameel, sojavlees, tahoe, tempeh, miso, sojasaus, sojamelk, sojayoghurt, voedseltoevingen zoals lecithine. Het zijn al lang niet meer alleen oosterse producten waar soja in verwerkt wordt.]]> Fri, 02 Oct 2009 11:29:22 +0000 http://www.natuurlijkemolen.be/index.php/blog/Tarwegrassap/

 Een wondermiddel voor uw gezondheid

 En natuurlijke zelf gemaakt

De groene revolutie
Tarwe is ons basisvoedsel. Van de korrel wordt ons brood gemaakt. Maar voor het zover is, staat er een jong, sprietachtig plantje op het land. Het ziet eruit als gras. En het is ook een soort gras. Een jaar of zestig geleden zeer in trek in landen als Canada en de Verenigde Staten: vers geperst of in gedroogde vorm aangelengd met water. In de jaren veertig zelfs zo populair dat geen enkel ander voedingssupplement vaker over de toonbank ging. Uitwendig door artsen gebruikt bij de behandeling van wonden, zweren en huidziekten. De opkomst van de moderne antibiotica en de vitaminepil maakten een voorlopig einde aan die populariteit.
Sinds de jaren zestig en zeventig staan de graangrassen wederom in de belangstelling. In Japan richtte Yoshide Hagiwara (1925-2004) de schijnwerpers op gerstegras, en in Amerika gaf Ann Wigmore (1909-1993) de voorkeur aan tarwegras.
Geperst uit de piepjonge stengels van de tarweplant is het sap tegenwoordig overal in Amerika te koop - van juice-bar tot supermarkt; beschouwd als het betere alternatief voor een glas sinaasappelsap. En wie zich de moeite van de opkweek wil besparen kan tegenwoordig zonder probleem kant-en-klare bakken met tarwegras vinden. In Quebec (Canada) brengt een klein familiebedrijfje proties ingevroren tarwegrassap op de markt en in Duitsland is zelfs een soort abonnementensysteem geintroduceerd: wekelijkse levering van tarwegras van 23 euro de kilo.
Ook de wondhelende eigenschappen worden herontdekt: in Australie raakte een arts eind jaren negentig zo enthousiast over de uitwendige behandelingsmogelijkheden van tarwegrasextract dat hij het na 25.000 klinische observaties hoog tijd vond worden om zich middels een "website voor professionals" tot zijn medische collega's te richten.

Oude doos
In Nederland en België is het pionierswerk van de tot Amerikaanse genaturaliseerde Litouwse Ann Wigmore, altijd tamelijk onbekend gebleven. Een heel enkele keer kom je wel eens iemand tegen die een boek van haar in de kast heeft staan.
En een heel, heel enkele keer iemand die zich een lezing van haar weet te herinneren. Of een curieuze anekdote uit de oude doos. ("In Amerika gebruikten chirurgen vroeger tarwegrassap om hun instrumenten te ontsmetten"). Het is natuurlijk ook al weer 35 jaar geleden dat Wigmore Nederland aandeed voor een serie voordrachten.
Uit die tijd dateren twee Nederlandse vertalingen van Wigmore's eerste twee boeken. Maar dat is inmiddels zo lang geleden dat zelfs de openbare bibliotheken hun exemplaren hebben opgeruimd.
Het zal in diezelfde tijd zijn geweest, dat een Noord-Hollandse biologisch-dynamische boer Ann Wigmore voorstelde een hectare tarwe in te zaaien om de opkomende tarwesprieten tot tarwegrassap te verwerken. Dan konden er meer mensen worden bereikt dan middels de door Wigmore gepropageerde vensterbankteelt.
Het is er nooit van gekomen. Zij was er niet voor. De mensen moesten het zelf doen, vond ze. Zeker omdat de kwaliteit van het sap na de bereiding in rap tempo achteruit holt. Zij zag die dingen anders. Vers moest het zijn. Zoals alles wat de mens tot zich neemt zo vers mogelijk diende te zijn.

Wasbeertje
In haar eerste boek "Why Suffer?" beschrijft Wigmore haar ervaringen met een halfwild, wasachtig beertje (rolstaartbeer of kinkajoe) waar ze in de jaren vijftig een tijd lang voor zorgde. Van origine een vlees-eter, meende Wigmore-zoals iedereen in die jaren dacht dat de kinkajoe een carnivoor moest zijn. Het rolstaartbeertje hield zich in het wild onzichtbaar hoog op in de kruinen van het Midden- en Zuid-Amerikaanse regenwoud. Bijzonder moeilijk te observeren. Op basis van zijn gebit veronderstelde de wetenschap dat de kinkajoe een carnivoor moest zijn. Pas in de jaren negentig ontdekten zoologen dat het dier helemaal niet van vlees houdt en juist gek is op vruchten en nectar.
In overeenstemming met de toen gangbare opvattingen zette Wigmore haar kinkajoe rauw vlees voor en merkte op dat dit dier daar geen enkele belangstelling voor had en duidelijk de voorkeur gaf aan fruit. Maar dan vers fruit. Verse sinaasappelsap werd gretig opgelikt, maar alle ingevroren, ontdooide en vervolgens volgens voorschrift met water aangelengde sappen liet de rolstaartbeer onaangeroerd staan.
"Is het mogelijk dat er iets essentieels verloren gaat als een groente is geplukt, wordt opgeslagen en verwerkt?," vroeg Wigmore zich af. "En is het denkbaar dat wilde dieren dat onderscheid instinctief kunnen maken?"

Achtertuintjes
Ann Wigmore groeide op in een door oorlogsgeweld en plunderingen geteisterd Litouwen, onder de hoede van een grootmoeder die in de wijde omtrek bekendheid genoot vanwege haar (wat we tegenwoordig zouden noemen) natuurgeneeskundige kwaliteiten. Wigmore herinnert zich hoe ze samen voor het krieken van de dag op pad gingen om in bos en moeras de planten te zoeken die grootmoeder nodig had. "Anetta," zei haar oma op een dag. "Deze vreselijke oorlog is voorbij. We beginnen allemaal opnieuw. Maar jouw taak ligt aan de andere kant van de oceaan. Ik heb je opgevoed vanuit het idee dat jij mijn werk zult overnemen; anderen helpen genezen wanneer ik er niet meer zal zijn. Dat kan wel eens eerder zijn dan je denkt."
Wigmore stak de oceaan over, maakte kennis met de Amerikaanse levensstijl en de vanzelfsprekende luxe van witbrood, cola en hamburgers. En het dieet van  wortels, gras en grof brood uit haar kinderjaren leek een gewoonte uit de prehistorie.
Pas op latere leeftijd kreeg ze opnieuw belangstelling voor de lessen van haar grootmoeder en de relatie voeding-gezondheid. In de jaren vijftig, toen ze te maken kreeg met een serie gezondheidsklachten, greep ze instinctief terug naar de plantaardige, kruidenrijke voeding uit haar jeugd. Ze ging op zoek naar de Amerikaanse equivalenten van de haar bekende Litouwse kruiden, stroopte bibliotheken af voor afbeeldingen en informatie, en probeerde een kruidendrank samen te stellen die haar zou helpen op krachten te komen. Een proces waar ze uitgebreid verslag van deed in het tijdschrift dat ze in die tijd uitgaf.
De zoektocht kwam tot een abupt einde toen een Amerikaanse arts in interviews begon te wijzen op de giftigheid van veel alledaagse onkruiden. Hij wees er met klem op dat de gewone Amerikaanse achtertuintjes volstonden met tientallen dodelijke onkruiden die volgens hem 'bestreden' in plaats van 'gegeten' dienden te worden. Het gevaar lag overal op de loer.
En Wigmore ontving al gauw vele verontruste brieven en ze besloot een nieuwe weg in te slaan.

Graspulp
Ze herinnerde zich hoe enthousiast haar Litouwse grootmoeder was geweest over het gebruik van grassen. "Eens zullen weten wat de geheimzinnige kracht is van het verse groen dat zo snel verdwijnt wanneer het gras van zijn wortels is afgesneden," zei ze.
Wigmore zegt zich uit haar hele door strijdgewoel geteisterde jeugd geen wolvenbeet, sabel- of kogelwond te herinneren die haar grootmoeder niet wist te genezen met behulp van graspulp. "Gras dat ze placht te malen tussen stenen, waarna ze de pulp met verse geitenmelk mengde en het mengsel vervolgens in de wonden goot om deze tenslotte te hechten." En had de zieke koning Nebukadnezar uit het Oude Testament niet de raad gekregen om het open veld in te gaan en te eten als de ossen? Knabbelen zieke honden en katten niet aan straatgras?
Gras. Maar welk gras? De wereld telde 4700 gras- en graansoorten; geen van alle giftig.
Welke soort was voor haar doel het meest geschikt?
Ze stuurde brieven naar honderden mensen over de hele wereld met het verzoek  haar zaden van grassen en granen te sturen. Met tientallen kwamen de pakketjes binnen. Zaden van pampagras uit Argentinië, boomgras uit Australië, blauwgras uit Kentucky, bamboezaad uit Japan, rijst uit China.
Alles werd uitgezaaid. Bijgestaan door een bevriende bodemdeskundige sloeg ze groei, wortelspreiding en stengelontwikkeling  nauwlettend gade.
Zeven grasachtigen haalden de tweede ronde. Daaronder bevonden zich rogge, luzerne, gierst, boekweit en tarwe. Wigmore zette de zeven  grasssen in potten op een rij, haalde er en poes bij die ze van een afstandje bleef observeren. Het beestje snuffelde aan elk van de zeven soorten grassprieten, maar begon uiteindelijk op het tarwegras te kauwen. Een experiment dat ze een aantal keren herhaalde met andere huisdieren. Steeds met dezelfde uitkomst: snufflen aan alles, kauwen op de tarwestengel.
Vervolgens kwamen twee groepen kuikens aan de beurt, van hetzelfde geslacht en hetzelfde broedsel. Ze kocht het beste kuikenvoer dat ze "in de handel" kon krijgen, en mengde bij één van beide groepen fijngehakt tarwegras door het kuikenvoer. Alle kuikens, uit beide groepen, bleven gezond. Maar vanaf de derde dag groeiden de met tarwegras bijgevoederde kuikens harder, ze werden groter en zwaarder; waren kwieker, zaten beter in de veren en zagen er gezonder uit.
In vervolgproeven lieten konijnen en katten gelijksoortige verschillen zien: meer eetlust, een snellere groei en een grotere vitaliteit. "Mensen die zelf kuikens haddden gehad, begrepen niet hoe het mogelijk was dat een handvol fijngesneden tarwegras dergelijke verschillen teweeg kunnen brengen. Als zo'n eenvoudige toevoeging tot zulke grote verchillen kon leiden, waarom had de pluimveefokkerij het geheim dan niet al veel eerder ontdekt?"

Nervositeit
Een nieuwe fase in haar onderzoek: ze perste het sap uit de tarwegrassprieten en testte het vervolgens uit op zichzelf en een aantal naaste vrienden. Het effect beschrijft ze als verbluffend. "Was ik tevoren door uitputting en nervositeit niet in staat geweest meer dan een paar uur per dag te werken, het gebruik van tarwegras scheen me zowel leniger als energieker te maken." Op aanraden van een bevriende arts staakte ze haar 'experimenten op vrienden en bekenden'. Ze diende de schijn te vermijden voor dokter te willen spelen. Ze nam het advies ter harte en richtte zich voortaan op mensen die 'niets meer van dokters of medicijnen te verwachten hadden', zoals ze zelf zei. Bedlegerige, zwakke, vermagerde mensen. Dagelijks kon ze maximaal zes van hen van  vers geperst tarwegras voorzien. Als we haar verslag in "Why Suffer?" mogen geloven resulterend in een indrukwekkende reeks successen. Mensen met zeer uiteenlopende klachten: van maagzweer, multiplesclerose tot artritis, reuma en suikerziekte  leken er baat bij te hebben. Mensen die vaak sceptisch aan Wigmore's dieet begonnen, om steeds enthousiaster te worden naar mate ze merkten dat pijnen en ongemakken binnen een paar weken begonnen te verminderen.
Elke minuut buiten haar eigenlijke werk ging zitten in het telen van het gras en het uitdelen van het sap aan iedereen die het maar hebben wilde. Waarna de vonk maar al te vaak oversloeg en ze haar werkterrein verlegde, om andere mensen te kunnen helpen.
Op een gegeven moment ging haar gedrevenheid zover dat ze een actie wilde opzetten om Afrikaanse lepraleiders aan tarwegras te helpen. Overtuigd als ze was van het genezingspotentieel schreef ze honderden congresleden een brief om haar aan veertig ton tarwe te helpen. Een plan dat stuk liep op de bepaling dat tarwe alleen als meel naar het buitenland mocht worden geëxporteerd. Een nieuw plan om dan Amerikaanse lepraleiders aan tarwegroentesap te helpen, liep stuk op eis dat de werking van tarwegrassap daarvoor eerst langdurig diende te worden getest.
In 1963 ging Wigmore's leven een nieuwe fase in met de oprichting van het eerste op haar ervaringen gebaseerde gezondheidscentrum (het Hippocrates Health Institute in Boston), waar iedereen heen kon gaan om een tijdje onder begeleiding te kuren. En waar ze de tijd vond om haar voedingsadviezen verder uit te werken en theoretisch te onderbouwen. Ze verdiepte zich in de wetenschappelijke literatuur over de geneeskrachtige waarde van chlorofyl, dat zij destijds als het werkzaamste bestanddeel van het tarwegras beschouwde; en niet alleen zij: tot in de jaren veertig werd chlorofyl gebruikt bij klachten als luchtweginfecties en bloedarmoede. De desinfecterende kwaliteiten van graangrasextracten werden in 1943 nog beschreven in het American Journal of Surgery.

Noten en zaden
Tarwegrassap was misschien het bekendste, maar zeker niet het enige element uit het dieet dat Wigmore propageerde. Ze gaf trouwens niet alleen voedingsadviezen, maar ging in een boek als "Be Your Own Doctor" ook op uiterst lezenswaardige wijze in op inmiddels aanzienlijk meer platgetreden paden als de betekenis van een goede nachtrust, voldoende lichaamsbeweging, frisse lucht en ontspanning, en de invloed van muziek.
Wat eten betreft is ze altijd blijven hameren op het belang van verse groente en vruchten. In haar standaardboek uit 1984 adviseert ze haar lezers elke dag twee tot vijf stuks fruit te nemen; tussendoor of als ontbijt, maar zeker niet vlak voor of na de maaltijd, omdat de zuren in het fruit de vertering van het zetmeel hinderen. Zoals ook eiwitten en koolhydraten niet goed combineren. Een belangrijk element uit Wigmore's life-food-dieet: twee of drie glazen van een even simpel als enzymrijk tarwe-aftreksel, bekend geworden onder de naam rejuvalec ("Een weldaad voor de spijsvertering"). Verder: beetje ongeraffineerde honing en liefst ook wat zeegroenten.
Maar als de naam Wigmore naast tarwegras ergens mee verbonden is, is het wel met ontkiemde granen en zaden: boekweitscheuten, alfalfa, linzenkiemen, gekiemde zonnebloempitten en al die andere jonge, meer of minder uitgelopen peulvruchten, zaden en granen. Liefst zes koppen kiemen per dag, verwerkt in soepen, salades en/of dranken.
Alle zaden, noten, granen en bonen legde ze voor het kiemen eerst te weken, om de stoffen te neutraliseren die het ontkiemingsproces tegenhouden en die ook de spijsvertering in de weg zitten. Al tijdens het weken komt het beoogde kiemproces op gang, waarvan Wigmore als één van de eersten de waarde herontdekte, en dat in een tijd dat het nog jaren zou duren voor een gezaghebbende krant als "The Wall Street Journal" een lang en enthousiast artikel aan de waarde van zou kiemen zou wijden of dat het Duitse ministerie van Voeding er een brochure over uit zou brengen.
Lange tijd heeft het gebruik van kiemen en tarwegras zich in Noord-Amerika en West-Europa louter en alleen verspreid via mond-tot-mondreclame. Zoals een Amerikaanse gebruiker het in zijn voorwoord in één van Wigmore's boeken zegt: "We teelden tarwegras en kiemen, en na Wigmore's dieet vier maanden te hebben gevolgd, voelden we ons fantastisch..

Saponderzoek
's Werelds meest geconcentreerde vloeibare voedingsmiddel wordt het sap van tarwegras en gerstegras wel genoemd. Een hoogwaardige bron van enzymen, vitaminen, mineralen en essentiele vetzuren.
De Japanse onderzoeker Yoshide Hagiwara heeft tweehonderd planten onderzocht op hun voedingswaarde. Zijn eerste keus, gertegrassap, bevatte elf maal zoveel calciuim als koeienmelk, vijf keer zoveel ijzer als spinazie en zevenmaal zoveel vitamine C als sinaasappels.
Zijn collega Kazuhiko Kubota (universiteit van Tokio), isoleerde het enzym PD41 uit gerstegrassap, dat goede diensten zou bewijzen bij het herstel van door röntgenstralen beschadigd erfelijk materiaal.
Ook het enzym SOD (waarvan wordt verondersteld dat het ontsteking-remmend werkt, het verouderingsproces kan helpen vertragen en de effecten van radioactieve straling kan verminderen) zit in gerste- en tarwegrassap.
In haar boek over tarwegras noemt Wigmore nog verschillende andere onderzoekers die zich met PD41, SOD en andere enzymen hebben beziggehouden. Aan de universiteit van Texas toonde Chiu-Nan Lai in vitro een duidelijk anticarcinogeen effect aan van extracten van linzen, mungbonen en tarwegras bij bacteriën. Lai zocht de werking vooral bij het chlorofyl in tarwegras.
De Australische arts Chris Reynolds zoekt de waarde van tarwegrassap vooral in een bijzondere groep moleculen, die sinds de jaren veertig bekend staan als "Grass Juice Factor."
Henk van der Kwast wijst in zijn nog te verschijnen boek "Basiskenmerken van gezonde voeding" op het enorme basenvormende vermogen van tarwegrassap en vooral ook de 'ongelooflijke elektronenrijkdom'. De meerwaarde, zegt hij, is niet zozeer materieel, maar energetisch. "Het sap helpt de in onze westerse beschaving vaak veel te geoxideerde lichamen het evenwicht te herstellen tussen oxidatie en reductie. Groene dranken en tarwegrassap zijn door hun overvloed aan elektronen in staat om de oxidatie van het aderlijk bloed te verlagen. En daarmee helpt tarwegras het lichaam zichzelf te herstellen."

Tarwegras in de praktijk
Moestuinders draaien er hun handen waarschijnlijk niet voor om. Maar wie geboren is zonder groene vingers kan het nog aardig lastig vinden. Belangrijkste tip: begin gewoon. En los de problemen al doende op. U kunt altijd iemand om advies vragen, een boek opslaan of internet raadplegen.
Onderstaande tips zijn bedoeld om u een eerste steuntje in de rug te geven.

Hoeveel sap?
Algemeen aanbevolen hoeveelheid om mee te beginnen: 30 cc per dag. Dat komt overeen met zes theelepels of twee eetlepels. Net iets minder dan een borrelglaasje. Ann Wigmore beveelt aan die kleine hoeveelheid rustig (in de loop van een aantal weken) uit te bouwen tot twee of zelfs vier keer 30 cc per dag. Alles naar eigen behoefte en inzicht.

Waar teel ik tarwegras in?
Alles kan: van plastic ijsbakjes tot de plastic onderbakken die tuincentra verkopen om onder plantenbakken te plaatsen. Ann Wigmore gaf de voorkeur aan dienbladen, mits die diep genoeg zijn om 2,5 centimeter aarde te bergen. Een goed alternatief (hoewel een stuk kleiner) zijn de kweekbakken die elk tuincentrum verkoopt - zo'n 22 x 37 cm.
De Natuurlijke Molen verkoopt ronde aarwerken schalen met zeef van edelstaal, speciaal voor het kweken van tarwegras. Deze heeft als voordeel dat er geen aarde bij nodig is.
Een pond tarwe is genoeg voor tien porties sap.

Aarde of water?
Daar zijn de meningen over verdeeld. De eerste dagen heeft het zaadje genoeg aan zichzelf. Maar omdat tarwegras zo'n zeven tot twaalf dagen groeit, ging Ann Wigmore er als vanzelfsprekend vanuit dat het plantje ook voeding van buiten nodig zou hebben.

Hoe pers ik het sap uit tarwegras?
De simpelste en goedkoopste manier is kauwen. Met de vezels zelf kunnen mensen overigens niks. Langdurig kauwen op de stengel is minder aan te raden, vanwege het enorme absorptievermogen van het sap.
Er zijn tal van handpersen en elektrische apparaten in de handel die speciaal voor tarwegras zijn gemaakt. Gewone sapmachines zijn ongeschikt.
De Greenstar en Solostar zijn geschikt voor het persen van tarwegras, maar ook de bessenmolen is er goed voor. (kijk bij sapmachines op onze site).

Hoe kom ik aan graan?
Biologische tarwe in de natuurvoedingswinkel. Een alternatief is kamut, een oervorm van onze tarwe. Nog niet zo lang geleden herontdekt.

Hoe begin ik?
Een hoeveelheid tarwe 12 uur weken. Vervolgens laten ontkiemen in aanhangend water in een schuin op de kop gezette glazen pot. Wij verkopen speciale kiemglazen hiervoor (zie bij kiemen op onze site).
Daarna de licht gekiemde tarwe gelijkmatig uitstrooien op een laag potgrond of op de zeef van de tarwegrasschaal (ideaal liggen de korrels zij aan zij), beetje aandrukken en afdekken met een paar lagen vochtig keukenpapier en een laag plastic er bovenop (in het donker kiemt de tarwe beter en de afdekking houdt het vocht vast). Of - bij gebruik van een kweekbak - de schuifjes dichtdoen van de bijbehorende koepel en die donker wegzetten. Of - bij gebruik van een dienblad - afdekken met een tweede dienblad.
Na drie dagen in ieder geval weer water geven (regel tijdens de hele teelt: niet te nat, niet te droog) en in 'indirect' licht plaatsen. Direct zonlicht geeft een minder malse stengel. Tarwegras telen in een koud seizoen? Zorg dat het water niet te koud is, een scheut heet water in de gieter of de waterverstuiver helpt.
Oogsten als de stengels zo'n 15 cm. zijn. Het officiele advies is: oogsten als er onderin een zijstengeltje ontstaat.

Rejuvalec
In de schaduw van het tarwegrassap, is dit één van de gouden standaardbrouwsels van het life-food-dieet. Een bijzonder enzymrijk drankje, een tarwe aftreksel. Een weldaad voor de spijsvertering genoemd. Wigmore: "Zo voedzaam dat het eigenlijk niet als drank, maar als voeding geafficheerd zou moeten worden". Het is bijzonder simpel te bereiden, maar de bereidingswijze blijkt per boek te verschillen. Het eenvoudigste recept vinden we in Wigmore's boeken: een kop gewassen tarwe in drie of vier koppen water 48 uur laten staan. Dezelfde tarwe kan nog een tweede en derde keer worden gebruikt. Dan is 24 uur voldoende. Als basis voor rejuvalec kan (in plaats van geweekte tarwe) ook tarwe genomen worden die na het weken een dag heeft gekiemd.

Dit artikel is afkomstig uit het tijdschrift Vruchtbare Aarde
www.vruchtbareaarde.nl]]> Fri, 02 Oct 2009 11:28:35 +0000 http://www.natuurlijkemolen.be/index.php/blog/water/ Water dankt zijn bijzondere rol in alle levende wezens aan zijn groot oplossend vermogen. Door dit oplossend vermogen kan water vele andere stoffen tegelijkertijd in zich herbergen, een plaats geven of door zijn vloeibaarheid verplaatsen. Dit verplaatsen van opgeloste stoffen is voor het functioneren van het lichaam essentieel. De lichaamscellen moeten immers zuurstof en voedingsstoffen kunnen opnemen en de afvalstoffen die bij de processen binnen de cel ontstaan, weer kwijtraken.
Het menselijk lichaam beschikt over een aantal systemen om deze afvalstoffen kwijt te raken. Gasvormige afvalstoffen ademen we via de longen uit. Sommige afvalstoffen scheiden we via ons spijsverteringskanaal uit, maar de belangrijkste weg waarlangs schadelijke stoffen uit ons lichaam verwijderd worden, is via de nieren. Deze bevatten vele minuscule filters, waarlangs het bloed gereinigd wordt. De schadelijke stoffen worden dan, alweer opgelost in water, als urine uitgescheiden.
Om de reiniging in ons lichaam goed te laten verlopen is dus water nodig. Per dag verliest een mens zo'n 2 - 2,5 liter water per dag in de vorm van urine, transpiratievocht, adem en ontlasting. Dit dient iedere dag te worden aangevuld. Een deel van onze waterbehoefte dekken we door waterrijk voedsel te eten, een deel door te drinken. In zijn leven drinkt een mens gauw zo'n 25.000 - 30.000 liter zuiver water.

Het belang van zuiver water
Om werkelijk te kunnen profiteren van het reinigend vermogen van het water voor ons lichaam, is het wel van belang dat het water dat we drinken zuiver is. Juist door het groot oplossend vermogen van water, is zuiver water niet zo vanzelfsprekend. Er zitten altijd wel stoffen in opgelost, of er leven micro-organismen in. Hierdoor wordt het water ongeschikt voor consumptie.
De bekende Franse bacterioloog Louis Pasteur heeft eens gezegd: "Wij drinken 90 % van onze ziekten."
In de jaren 30 van de vorige eeuw deed de Engelse arts dr. Robert mcGarrison onderzoek bij de Hunza's, een volk dat hoog in het Himalaya gebergte leeft. Dr. Henri Coanda, een Roemeens onderzoeker, bestudeerde naast deze Hunza's nog een aantal volkeren die nauwelijks ziekte kennen en heel oud worden. Deze volkeren leefden verspreid over de wereld: in Georgië, in Mongolië, in Ecuador en in Peru.
Hoewel de gezondheid van de mens van meerdere factoren afhankelijk is vond dr. Coanda één gemeeschappelijke factor bij al deze volkeren: zij beschikten over water van een buitengewoon zuivere kwaliteit. Dit water komt rechtstreeks uit hoger gelegen gletsjers. Het bevat geen mineralen en is vergelijkbaar met gedistileerd water.
Meer recent onderzoek door prof. Louis Claude Vincent uit Frankrijk, bevestigd dit verband tussen zuiverheid van drinkwater en de gezondheid. Zo bleek het sterftecijfer per 100.000 inwoners per jaar recht evenredig te zijn met de hardheid en de mate van chloreren van het drinkwater. In de periode van 1920 tot 1950 was er een belangrijke stijging van hart- en vaatziekten in diverse steden in Frankrijk en in de Verenigde Staten. Alleen de stad Riom in midden Frankrijk, geeft sinds 1932 een belangrijke daling te zien. Nu blijkt dat in 1932 het leidingwater in Riom vervangen werd door Volvic water. Volvic is een dorpje vlak bij Riom, waar water van uitstekende kwaliteit en grote zuiverheid uit het vulkanisch gebergte komt.

De kwaliteit van leidingwater
Wat weten we van de kwaliteit van het consumptiewater in Nederland? Zoals dr. S. Beernaert zei: "Water dat men zo uit de kraan tapt, noemt men zuiver, maar om een batterij van een auro bij te vullen is het niet bruikbaar: daarvoor is het niet zuiver genoeg."
We weten dat de waterleidingbedrijven hun uiterste best doen om ons van betrouwbaar drinkwater te voorzien. Dat houdt in de eerste plaats in, dat het water geen ziekteverwekkende micro-organismen bevat. Hiervoor zijn verschillende methoden in gebruik. Vanouds wordt drinkwater ontsmet door de toevoeging van chloor, maar hier zijn belangrijke nadelen aan verbonden. Niet alleen smaakt het water slecht, maar bovendien wordt het in feite onzuiverder. Er worden immers geen verontreinigingen (bacteriën) uitgehaald, er wordt juist iets aan toegevoegd, nl. chloor. Dit heeft op termijn een slechte invloed op de gezondheid, zoals blijkt uit het onderzoek door prof. Vincent. Deze slechte invloed komt mede tot stand door het spontaan ontstaan van organische chloorverbindingen in het water. Van dergelijke stoffen is bekend dat ze kankerverwekkend zijn.
Meer moderne methoden om water te ontsmetten zijn gebaseerd op oxidatie van de bacteriën. Hiervoor gebruikt men ultraviolet licht of ozon. De gedode bacteriën blijven ook bij deze methode in het water aanwezig, waardoor ze alsnog ziekteverschijnselen kunnen veroorzaken bij gevoelige personen. Bovendien is er een theorie welke beweert dat er in deze bacterielijkjes virussen kunnen ontstaan die vrij kunnen komen. Dit zou de toename van virale infecties en het ontstaan van nieuwe ziekten kunnnen verklaren (dr. ir. W. van Loock).
Behalve het probleem van de micro-organismen, kampen de waterleidingbedrijven met de van nature aanwezige mineralen in het water. Vooral de calcium- en magnesiumzouten worden als hinderlijk ervaren, omdat ze bij  hogere temperaturen neerslaan op leidingen en warmtetoestellen, waardoor deze minder goed gaan functioneren en verstopt raken. Om dit probleem op te lossen gebruiken veel mensen waterverzachters in huis. Deze apparaten worden veelal opgesteld bij de ingang van de waterleiding in de woning. Hierdoor wordt niet alleen het water onthard dat de geiser en de wasmachine ingaat, maar ook het water dat geconsumeerd wordt (6 % van het totale waterverbruik). Dit is een ongezonde situatie. De waterverzachters werken namelijk allemaal door iets aan het water toe te voegen, in plaats van te verwijderen. Door toevoeging van fosfaten slaagt men er in de kalk in het water opgelost te houden, zodat het niet neerslaat in de leidingen. Wel vervuilt men het water zodoende met fosfaten, waarvan het schadelijk effect op natuur en mens genoegzaam bekend is.
Ook de elektronische of magnetische ontkalkers zorgen ervoor, dat de kalk opgelost blijft. Hierbij wordt de structuur van de kalkverbindingen gewijzigd, zodat het water vervuild raakt met onbekende stoffen, waarvan het effect op de gezondheid onduidelijk is.
Tenslotte zijn er de verzachters die de calciumzouten uitwisselen met natriumzouten, waardoor ze het (drink)water in feite zouten, met alle gevolgen van dien voor de bloeddruk.
Sommige mensen (ook artsen en wetenschappers) geloven dat het beter is drinkwater niet te ontharden. De mens heeft immers behoefte aan magnesium en kalk. Kalkgebrekziektes als osteoporose komen heden ten dagen immers veel voor.
Anderen wijzen er op dat deze calciumzouten in het leidingwater, in het menselijk lichaam hetzelfde effect hebben als in de waterleiding: ze slaan neer en veroorzaken verstoppingen in nierbekken en bloedvaten. Bovendien is het menselijk lichaam er niet op gebouwd om dergelijke anorganische mineralen op te nemen.
Mineralen in ongbonden vorm rechtstreeks opnemen uit de aarde, is een proces dat is voorbehouden aan het plantenrijk. Planten nemen met hun wortelstelsel mineralen uit water op. Dieren en mensen voorzien in hun mineralenbehoefte door planten te eten, waarin deze mineralen gebonden zijn....
Er zijn zelfs redenen om aan te nemen dat mineralen in het water juist schadelijk zijn voor de gezondheid. De bevindingen van dr. Coanda en prof. Vincent wijzen daarop. Volgens dr. F. Morell, een Duits natuurarts, kunnen anorganische mineralen de celwandmembraan niet passeren. Ze blijven dus in het interstitieel vocht en in het bloed. Hierdoor neemt de osmotische druk in deze ruimte toe, waardoor water uit de cellen treedt. Deze osmotische uitdroging van cellen is één van de factoren die bijdragen aan de vorming van tumoren.
Tenslotte is er het probleem van de milieuvervuiling. Ieder kind in Nederland weet dat het water in onze rivieren ondrinkbaar is door de lozingen van fabrieken. Toch moeten veel waterleidingbedrijven hier betrouwbaar drinkwater van maken. Ook in de gelukkiger streken waar men kan beschikken over voldoende grondwater, begint het probleem van de milieuvervuiling op te spelen. Vele landbouwgiften zijn inmiddels in zulke grote hoeveelheden in de grond terechtgekomen, dat ze het grondwater bereiken, waardoor dit vervuild raakt.
Hoewel er tegenwoordig hard gewerkt wordt om de uitstoot van schadelijke stoffen in het milieu te beperken, blijft dit nog lange tijd een probleem. Er ontstaan elk jaar, in laboratoria en het milieu door onderlinge reacties, vele nieuwe stoffen, waarvan het effect op milieu en gezondheid onbekend is.
Voor veel stoffen zijn normen opgesteld. Drinkwater mag slechts in vaststaande hoeveelheden met deze stoffen vervuild zijn. Helaas zijn deze normen niet in alle landen even streng en bovendien is men geneigd de normen enigzins aan te passen aan de situatie, in plaats van andersom.
En dan hebben we het nog niet over de zeer onbekende stoffen die in het oppervlaktewater aanwezig zijn. Omdat deze stoffen onbekend zijn, zijn ze ook niet meetbaar en dus kunnen er geen normen voor worden opgesteld.
Prof. L.C. Vincent heeft, na jaren onderzoek op het gebied van drinkwater, een methode ontwikkeld om op eenvoudige wijze vast te stellen in hoeverre een water geschikt is voor consumptie. Hij heeft zich gerealiseerd dat het ondoenlijke is om alle in het water aanwezige stoffen op te sporen en te meten. Daarom heeft hij gekozen voor drie eenvoudig te meten waarden, die bepalend zijn voor het effect op de gezondheid van de in het water aanwezige stoffen. Deze waarden zijn: zuurgraad (pH), oxidatiegraad (rH2) en elektrische weerstand (r). De in het water opgeloste stoffen verhogen de pH (het water wordt minder zuur), verhogen de oxidatiegraad (het water is minder in staat te reinigen = oxideren) en verlagen de elektrische weerstand.
Echt zuiver water, zoals in laboratoria wordt gebruikt (gedistilleerd water) heeft een elektrische weerstand van 30.00 Ohm of meer. Zuivere bronwaters hebben een weerstand van meer dan 6000 Ohm. Kraanwater ligt meestal rond de 2000 Ohm, soms echter nog veel lager. Dit geeft aan dat er zeer veel stoffen in dit water zijn opgelost.

Flessenwater
Uit zorg om hun gezondheid besluiten veel mensen niet langer leidingwater te drinken. Ze stappen over op bron- of mineraalwater, dat in flessen te koop is. De kwaliteit van dit water is zeer uitlopend. Uit het bovenstaande zal duidelijk zijn, dat mineraalwater geen zuiver water is. Vele natuurlijke mineraalwaters hebben een elektrische weerstand van minder dan 1000 Ohm. Toch staan deze mineraalwaters bekend als heilzaam. Hoe is dat mogelijk?
Het antwoord is te vinden in de bron.Op de plaats waar een mineraalrijk water rechtstreeks uit de aarde opwelt, is dit water inderdaad heilzaam. Het is nog niet in contact geweest met de lucht, waardoor de oxidatiewaarde laag is. Ook de pH is vaak laag. Hierdoor is een dergelijk water bij inwendig gebruik in staat afvalstoffen uit het lichaam op te lossen en af te voeren. De heilzame werking van dit water hangt dus samen met de versheid, en niet met de mineralen inhoud. Men kan het beschouwen als een medicament dat in een kort durende kuur te gebruiken is. Bij het bottelen komt het water in contact met de lucht, waardoor de zuiverende werking verdwijnt. Er blijft dan een mineraalrijk water over met soms zelfs zo hoge concentraties aan opgeloste stoffen, dat ze boven de Europese drinkwaternormen uitkomen.
Gelukkig zijn er ook bronwaters in de handel die van nature mineraalarm zijn. Voorbellden zijn Mont Roucous, Königstein, Volvic en Spa (elektrische weerstand maar liefst 17.000 Ohm). Het grote nadeel van het drinken van dergelijk zuiver bronwater, is dat de meesten van ons ver van de bron wonen. Dat betekent een enorm heen en weer gesleep met flessen, wat veel energie kost. Bovendien is het nogal prijzig.

Bronwater in huis
Tegenwoordig is het ook mogelijk een bron van zuiver water in huis te plaatsen. Met het zogenaamde "omgekeerde osmose systeem" is het mogelijk om gewoon leidingwater voor 98 % te ontdoen van opgeloste stoffen, bacterieresten en mineralen. Het omgekeerde osmose systeem werkt in het kort als volgt: onder invloed van de gewone druk in de waterleiding wordt het water door een aantal opeenvolgende filters geperst. Essentieel is een membraan dat voorzien is van microscopisch kleine gaatjes (0,0001 micron). Alle opgeloste - en niet opgeloste deeltjes in het water die groter zijn dan de gaatjes van het membraan, worden tegengehouden en afgevoerd naar het riool.
Wat overblijft is zuiver, zacht water, dat in een drukvat wordt opgeslagen en via een apart kraantje op het aanrecht kan worden getapt. Er hoeft dus niet meer te worden gesjouwd met flessen, er is altijd zuiver drinkwater in huis en het is bovendien goedkoop: inclusief hoger waterverbruik, afschrijving, onderhoud etc. kost 1 liter water slechts enkele eurocenten!
Wie zulk water drinkt, geeft zijn lichaam een enorme steun in het voortdurende reinigen van bloed en lichaamsvochten. Wil men een optimaal reinigend effect, dan drinkt men dit zuivere water 2 uur of langer na de maaltijd, zodat het zijn zuiverende werk kan doen in darmen en nieren, zonder zich in de maag nuttteloos te belasten met mineralen uit onze voeding.]]> Fri, 02 Oct 2009 11:27:44 +0000